Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2016/667 K.2016/906

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın önceki hükümlülüğünün, başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlenmemiş olan kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçuna ilişkin olması ve TCK'nın 191/2 maddesi uyarınca doğrudan denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymaması üzerine yargılamaya devam edilerek 6000 TL adli para cezasına mahkûm edilmesi,

adli para cezasına ilişkin mahkûmiyetin de 15/12/2014 tarihinde kesinleştiği dikkate alındığında, 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesi, uygulanandan daha lehe bir yaptırım getirmeyip sanığın durumunun 6545 sayılı Yasa ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası kapsamında kalması nedeniyle mahkemenin tekerrür uygulamasında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar başlığında, CMK' nın 232. maddesinin 2. fıkrasının “d” bendine aykırı olarak, “05.05.2015” olan tutuklama tarihinin gösterilmemesi, mahkeme tarafından giderilebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,