Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2017/3390 K.2018/8815

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Anayasa’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2. ve 232/6. maddeleri uyarınca, hükümde başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin ne zaman başlayacağının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerekmekte olup, sanığa yokluğunda verilen 23.06.2010 tarihli kararda, kanun yolu başvuru süresinin yanıltıcı biçimde “karar tarihinden” itibaren başlayacağının belirtilmiş olması nedeniyle, yasa yolu bildirimi usulsüz olduğundan temyiz isteğinin süresinde ve 23.06.2010 tarihli ilk karara yönelik olduğu ve bu karara dayalı olarak yapılan işlemlerin yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemiz tarafından da benimsenen 20.03.2012 tarihli ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 05/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.