Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2017/42 K.2017/766

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19.06.2012 tarihli 2012/90 esas ve 2012/202 sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği, bu kararın sanık aleyhine Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 06.03.2014 tarihli 2014/839 esas ve 2014/1508 sayılı kararı ile “Kolluk görevlilerince şüphe üzerine durdurulan otomobilin ön sağ koltuğunda sanığın oturduğu, hakkındaki beraat hükümleri temyiz edilmeyen ..'ın sürücü olduğu ve arka koltukta ise ...'in oturduğu; görevlilerin “arama yapacağız, araçta suç unsuru var mı” şeklindeki sorusu üzerine,

sanığın el freni boşluğunda görünür biçimdeki bez çuvalı teslim ederek “esrar” olduğunu belirttiği, çuvalda net 504,3 gram esrar ele geçirildiği; sanığın aşamalardaki savunmalarında, esrarı kullanmak amacıyla satın aldığını ve arkadaşı olan ...'ın aracı ile evine gitmekte iken görevlilerin aracı durdurduklarını söylediği dikkate alınarak;

1-Sanığın 19.12.2011 olan olay tarihinde oturduğu ev adresinin belirlenmesi, 2-Olay tutanağını düzenleyen kolluk görevlilerinin tanık olarak dinlenmesi ve kendilerinden, durdurulan otomobilin "gidiş yönü ve güzergâhı" ile bu otomobilin durdurulmasını ve aranmasını gerektiren şüphelerinin "hangi olgulara ve nedenlere dayandığı” sorularak; a) Otomobilin sanığın evinin tersi yönüne doğru seyrettiğinin kesin olarak saptanması durumunda eyleminin "satmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma", aksi halde ”kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi,

b) Somut olayda CMK’nın 116. maddesinde belirtildiği şekilde arama için gerekli olan “makûl şüphe” varsa ikrarı nedeniyle kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanık hakkında TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrasının, aksi halde aynı maddenin 2. fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması" yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulduğu, Bakırköy 10.Ağır Ceza Mahkemesi'nce 02.10.2014 tarihli 2014/148 esas ve 2014/330 sayılı karar ile Dairemizin bozma kararına direnildiği,

bozma üzerine yapılan yargılama sonucu verilen 02.10.2014 tarihli hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilerek dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderildiği, 02.12.2016 tarihli 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik

5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 07.12.2016 tarihli 2015/235 esas 2016/1109 sayılı karar ile dosya Dairemize gönderildiğinden, direnme kararı üzerine verilen hükmün Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede,

1- Dairemizin 06/03/2014 tarihli 2014/839 esas ve 2014/1508 sayılı kararında usul ve yasaya aykırılık olmadığı anlaşıldığından; Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02/10/2014 tarihli 2014/148 esas ve 2014/330 sayılı direnme kararının yerinde görülmediğine,

2- 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası ile 5320 sayılı Kanun'un Geçici 10. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, direnme kararının incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE,