Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2017/44 K.2017/755

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Gerekçeli kararın tebliği ve temyiz isteğinin adli ara verme süresi içinde yapıldığı anlaşıldığından, CMK'nın 331. maddesinin 4. fıkrası uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanığın, Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesi'nin 28.04.2011 tarihli 2010/112 esas ve 2011/72 sayılı kararı ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, bu kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 22.10.2013 tarihli 2012/18099 esas ve 2013/9104 sayılı kararı ile sanığın üzerinde yapılan aramada ele geçirilen net 16,62 gramdan ibaret esrarı, savunmasının aksine satma veya başkasına verme gibi kullanma dışında bir amaç için bulundurduğuna ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı,

sanığın fiilinin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasıının yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulduğu, Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesi'nce 16.07.2014 tarihli 2014/44 esas ve 2014/143 sayılı karar ile Dairemizin bozma kararına direnildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edilerek dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderildiği,

02.12.2016 tarihli 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 07.12.2016 tarihli 2014/734 esas 2016/1107 sayılı karar ile dosya Dairemize gönderildiğinden, direnme kararı üzerine verilen hükmün Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunması, direnme sonrası mahkemenin gerekçesini genişletmesi ve Mahkemenin genişletilen gerekçesi yerinde olduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede;

Sanık hakkında TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrası uyarınca hükmolunan “5 gün" adli para cezasının TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirilmesi sırasında hesap hatası yapılarak “4 gün” yerine “3 gün" olarak belirlenerek, sonuç adli para cezasının "80 TL" yerine "60 TL" olarak belirlenmesi suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.