Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2018/2723 K.2023/9674

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.07.2008 tarihli ve 2008/159 Esas, 2008/192 Karar sayılı kararı ile İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/315 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/315 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2010 tarihli ve 2006/315 Esas, 2010/36 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 11 yıl 3 ay hapis ve 2.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2010 tarihli ve 2006/315 Esas, 2010/36 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 31.03.2011 tarihli ve 2010/56361 Esas, 2011/3570 Karar sayılı kararı ile;

"...Hükümden sonra, 25.07.2010 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunla 5271 sayılı CMK’nın 250. maddesine eklenen 4. fıkrasında öngörülen “Çocuklar, bu madde hükümleri uyarınca kurulan mahkemelerde yargılanamazlar ve bu mahkemelere özgü soruşturma ve kovuşturma hükümleri çocuklar bakımından uygulanmaz” hükmü gereğince; çocuk sanıklar hakkındaki bu davaya bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olması, göreve ilişkin kuralların kamu düzeni niteliğinde kabul edilmesi ve sözü edilen kuralla ilgili istisnai bir hüküm bulunmaması nedeniyle, görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,..." nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

D. Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2013 tarihli ve 2011/256 Esas, 2013/24 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

E. Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.02.2013 tarihli ve 2011/256 Esas, 2013/24 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 13.05.2014 tarihli ve 2014/2083 Esas, 2014/3745 Karar sayılı kararı ile;

"...Sanık hakkında hükme esas alınan iletişimin tespiti, dinlenmesi ve kayda alınmasına ilişkin hakim veya mahkeme kararları ile iletişim tespit tutanaklarının, denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmadan hüküm kurulması,..." nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

F. Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.04.2015 tarihli ve 2014/243 Esas, 2015/154 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

G. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihinden inceleme tarihine kadar zamanaşımının dolduğu belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık hakkında, eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, olağanüstü zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 66 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince 15 yıl olduğu, suç tarihi olan 28.09.2006 tarihinden, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin geçmiş bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Bakırköy 2. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.04.2015 tarihli ve 2014/243 Esas, 2015/154 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,