Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2019/3741 K.2019/9014

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın 26/08/2014 tarihli çağrı yazısının tebliği üzerine Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurarak hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başladığı anlaşıldığından, tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Adli sicil kayıtları ve UYAP üzerinden yapılan araştırmada, sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan dolayı açılmış başka bir dava nedeniyle verilip kesinleşmiş ve suç tarihinde infaz edilmekte olan herhangi bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin bulunmadığı anlaşıldığından,

hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının sanık lehine uygulanma şartlarının bulunmaması nedeniyle, bu suçtan dolayı ilk olarak doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan ve bu tedbirin infazı sırasında uyarılara rağmen yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında yargılamaya devam olunarak hüküm kurulmuş olması, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrasına uygun olduğundan, bu husus dikkate alınarak yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık hakkında daha ağır cezayı içeren İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2012 tarihli 2012/398 esas, 2012/1255 karar sayılı 27/02/2013 tarihinde kesinleşen TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca verilen 4000 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2012 tarihli 2011/346, esas 2012/430 sayılı kararının mükerrirliğe esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılmasına,

2- Tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine "Sanık hakkında İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2012 tarihli 2012/398 esas, 2012/1255 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınmasına, ancak karşı temyiz olmadığından 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, İstanbul 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2012 tarihli 2011/346 esas, 2012/430 sayılı kararına konu 1100 TL adli para cezası esas alınarak belirlenmesine" ibaresinin eklenmesi,