Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2019/5090 K.2020/2310

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

1- Sanığın denetimli serbestlik tedbirine ilişkin karara uymaması nedeniyle verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bu fiilinin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

2- Nüfus kaydına göre 08.09.1996 doğumlu olduğu anlaşılan sanığın 18 yaşını doldurmasından sonraki 03.04.2015 ve kısa kararın tefhim edildiği 21.04.2015 tarihli oturumların açık yapılması gerekirken, kapalı yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 182/1. maddesine aykırı davranılması,

3- Hükmün verildiği ve sanığın hazır bulunduğu 21/04/2015 tarihli celsede, sanığın ve sanık müdafiinin beyanları alınıp sanığa son sözü sorulduktan sonra sanık müdafiinin tekrar beyanı alınmasına rağmen son söz hakkının sanığın kendisine tanınması gerektiği gözetilmeden duruşmanın bitirilip hüküm verilmek suretiyle CMK'nın 216/son fıkrasındaki "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." emredici hükmüne aykırı hareket edilerek savunma hakkının kısıtlanması,