Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/11069 K.2024/16459

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde

tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Espiye Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2014 tarihli iddianamesi ile ...'in; 2313 Sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanunu’nun (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca, sanık ...'in; 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca, sanık ...'in; 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca, cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2015 tarihli ve 2014/757 Esas, 2015/241 Karar sayılı kararı ile

Sanık ... hakkında; izinsiz kenevir ekmek suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca, 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında, izinsiz kenevir ekmek suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca, 3 yıl hapis cezası ve 2.400,00 T.L adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında, izinsiz kenevir ekmek suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanunun 53 üncü maddesi uyarınca, 3 yıl hapis cezası ve 2.400,00 T.L adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanıklar ..., ..., ... kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

2. Cumhuriyet savcısı ( Sanıklar ... ve ... aleyhine) "Espiye Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25.05.2015 gün ve 2014/757 Esas ve 2015/241 Karar sayılı kararı ile Sanıklar ... ve ...'in 2313 sayılı Kanun 23/5-1 maddesi gereği Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapmak suçundan 4 Yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, TCK'nın 62. Maddesi uygulanarak 3 yıl 4 ay hapis cezasına indirilmiş ve TCK 52 maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ve 2400,00 TL adli para cezasına sonuç ceza olarak hükmolunmuştur.

Bu karar usul ve yasaya aykırıdır şöyle ki.

2313 sayılı Kanun'un 23/5-1 maddesi urarınca Esrar elde etmek amacıyla kenevir ekimi yapan kişinin dört yıldan on iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağının belirtildiği, TCK'nın 50. Maddesine göre kısa süreli Hapis cezasının Adli Para Cezasına çevrilebileceği, TCK'nın 49. Maddesine göre kısa süreli hapis cezasının 1 yıl ve daha az süreli hapis cezası olduğu, sanıkların temel cezalarının belirlendiği kanun maddesinde sadece hapis cezasının olduğu, hapis cezası ile birlikte Adli Para Cezasının öngörülmediği,

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezasının kısa süreli olmaması nedeniyle Adli Para Cezasına çevrilemeyeceği, bu kapsamda sanıklar hakkında belirlenen sonuç cezanın 3 yıl 4 ay hapis cezası olarak tayin edilmesi gerekirken, 3 yıl hapis ve 2400,00 TL Adli Para Cezasına hükmolunması" usul ve yasaya aykırı olduğunu beyan ederek temyiz talebinde bulunmuştur.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik yapılan incelemede; 1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının son cümlesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.05.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

B. Sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik yapılan incelemede;

23.07.2014 tarihinde yapılan usulüne uygun aramada; sanık ... ve oğlu sanık ...'in evlerinin önünde telle çevrili meyve bahçesinden tahmini 270 cm ile 70 cm boylarında dikili, bakımlı 98 kök; mısır tarlasından iki ayrı bölmede tahmini 250 cm ile 50 cm boylarında dikili, bakımlı 43 kök ve fındık bahçesinden de 200 cm ile 60 cm boylarında dikili, bakımlı 73 kök kenevir bitkisi ele geçtiği;

dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanıkların eylemlerinin 2323 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın ikinci cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımları için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinde yapılan değişiklikle birlikte,

üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

1. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2015 tarihli ve 2014/757 Esas, 2015/241 Karar sayılı kararına yönelik sanık ...'in temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

2. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2015 tarihli ve 2014/757 Esas, 2015/241 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,