Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/1492 K.2021/1833

b) İstinaf başvurusunun esastan reddi; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 24/09/2019 tarihli 2019/2445 esas ve 2019/1494 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de dikkate alınarak sanık ve müdafiinin dilekçelerindeki temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönlerine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere göre yapılan incelemede,

1- Dosya ve UYAP üzerinden yapılan incelemede, sanık hakkında 10.09.2018 tarihinde uyuşturucu madde ticareti yapma eylemi nedeniyle Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 04.10.2018 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında, Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.06.2019 tarihli, 2018/447 esas ve 2019/284 karar sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucunda TCK'nın 188/3-5, 52. maddeleri uyarınca verilen 18 yıl hapis ve 48.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün istinaf sonrası temyiz edilmesi sonucu Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 02.07.2020 tarih, 2020/520 esas ve 2020/2759 sayılı kararı ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onandığı,

ayrıca sanık hakkında 15.09.2018 tarihinde uyuşturucu madde ticareti yapma eylemi nedeniyle Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2020 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasının Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/162 esasına kayıtlı olduğu ve henüz sonuçlanmadığı, temyize konu dosyada ise sanığın 04.12.2018 tarihli eyleminden ötürü Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2018 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı suç tarihleri ve iddianame tarihlerine göre hukuki kesintinin bulunmadığı anlaşılmakla.

Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/447 esas sayılı dosyasının aslı veya onaylı örneği de bu dosya içine konularak, iş bu dosya ile Adana 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/162 esas sayılı dosyasının birleştirilerek incelenip, sonucuna göre tüm deliller birlikte değerlendirilip, eylemlerin tek suç, ayrı ayrı suç ya da zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra zincirleme suç oluşturduğunun kabul edilmesi durumunda;

ağır sonuç doğuran suç esas alınarak belirlenecek cezanın, zincirleme suç nedeniyle TCK'nın 43. maddesi gereğince artırılması ve böylece bulunacak sonuç cezanın, kesinleşen hükümdeki sonuç cezadan “fazla olması halinde” aradaki fark kadar “ek cezaya hükmolunması", aksi halde “ek ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Sanığa verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilmesine karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği” belirtilmeyerek TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesine aykırı davranılması,

3- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA,