Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/16862 K.2022/12885

üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın yokluğunda verilen 25/04/2014 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının, MERNİS adresinde 21/05/2014 tarihinde Tebligat Kanununun 21/2. maddesine tebliğ edildiği ancak tebliğe ilişkin evrakta sanığın askerde olduğunun tespit edildiği,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrası ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 22. maddesi hükümleri uyarınca tebligatın kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste, usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerekirken Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve bu nedenle denetimli serbestlik tedbiri kararının da usulsüz olarak kesinleştirildiği ve bu karara bağlı 27/11/2015 tarihli 2014/153 esas ve 2015/712 karar sayılı mahkûmiyet kararının hukuki değerden yoksun olduğu,

sanığın yaptığı itirazın, 25/04/2014 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;