Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/17531 K.2023/457

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.05.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2015 tarihli ve 2014/933 Esas, 2015/283 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası,

5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 19.12.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/458 Esas, 2015/794 Karar sayılı kararı ile hukuka aykırı arama sonucu ele geçirilen uyarıcı maddenin suçun maddi konusu ve delili olarak hükme esas alınamayacağı, tutanak tanıklarının beyanlarının alınması ve sanığın kendi rızası ile suça konu uyuşturucu maddeyi vermesi gibi durumların sonuca etkili olamayacak olması nedenleri ile sanığın beraatine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan temyiz talebinin süresinde olmadığından temyiz talebinin reddi yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi; sanığın uyuşturucu maddeyi kendi rızasıyla görevlilere teslim ettiği ve uyuşturucu madde kullandığını kabul ettiği halde mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinde yapılan incelemede gerekçeli kararın 15.01.2015 tarihinde onaylandığı, dolayısıyla temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki temyiz isteminin süre yönünden reddi düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ve denetim süresi içinde yükümlülüklerine uymayan sanıkla ilgili olarak 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası gereğince, açıklanması geri bırakılan hükümde herhangi bir değişiklik yapma imkanı bulunmadığı, hükmün ilk şekliyle açıklanması gerektiği halde, 10 ay olarak hükmolunan cezanın hüküm açıklanırken sanık hakkında beraat kararı verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası aykırı davranılması nedeni ile hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/458 Esas, 2015/794 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,