Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/17746 K.2023/556

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.07.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Kahramanmaraş 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 26.11.2013 tarihli ve 2013/595 Esas, 2013/1135 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 04.12.2013 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Kahramanmaraş 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 03.04.2014 tarihli ve 2014/82 Esas, 2014/494 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca hükmedilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğunun,

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası ve sekizinci fıkraları uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, 22.04.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

4. Sanığın denetim süresi içinde "hakaret" suçundan hükmedilen mahkûmiyet kararının 19.09.2019 tarihinde kesinleştiğinin ihbar olunması üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Kahramanmaraş 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2016 tarihli 2016/104 Esas ve 2016/224 Karar sayılı kararı ile sanığın 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci, 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, dosyasının temyizini istemesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünün 28.06.2013 tarih 2013/372 D.S. sayılı yazısına göre daha önce hakkında kullanmak amacı ile uyuşturucu madde bulundurmak suçundan tedaviye ve 1 yıl denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığın, 07.06.2013 tarihinde Kahramanmaraş ....Hastanesi Baştabipliğine tedavi için gönderildiğinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının tespit edildiği, sanığın eyleminin ayrı ve yeni bir suç oluşturduğu anlaşılmakla, sanığın müsnet suçu işlediği sabit görülerek sanık hakkında, tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği,

ancak sanığın yükümlülüklerine aykırı davrandığı ve geçerli bir mazerette gösterip delillendiremediğinden sanığın, kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, 5 yıl denetim süresi öngörüldüğü, bu süre dolmadan sanığın denetim süresi içerisinde suç işlediği ve bu suçun kesinleşmesi ve Mahkemeye ihbar olunması üzerine sanığın durumu yeniden değerlendirilerek, açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

İddianame ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 28.06.2013 tarih ve 2013/372 DS sayılı yazısı içeriğine göre, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında gerçekleştiği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması,

dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR