Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/18289 K.2023/2300

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.03.2012 tarihli iddianamesi ile sanıkların 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Dörtyol (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 04.01.2013 tarihli ve 2012/563 Esas, 2013/2 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın her iki sanık yönünden 12.02.2013 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanıkların tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.03.2015 tarihli ve 2014/660 Esas, 2015/430 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehlerine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...'ın temyiz sebepleri özetle

Kararın hukuken yerinde olmadığına, enjektörleri kullanmadığına, kararın bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

B. Sanık ...'ın temyiz sebepleri özetle

Kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verildiği, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün yazıları ile sanıkların yapılan tebligata rağmen yasal süresi içerisinde başvuru yapmadığı gerekçesi ile kararı bila infaz iade etttiği, sanıkların

tedavi ve denetimli serbestlik kararına uymayışını haklı sebeplerle gerekçelendiremediği, sanıklar hakkında eski yasanın lehe olması nedeniyle eski yasada belirtildiği şekilde ceza tayini yapılarak sanıkların yargılama sürecinde pişmanlık hali göstermemesi, suç işleme kastının yoğun olması, sanıkların kişilik özellikleri göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılmadığından sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği gerekçesiyle sanıklar hakkında atılı suçtan mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde

Yargıtay'ın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü ve 230 uncu maddeleri uyarınca mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, hükmün gerekçesinde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtilmesi ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi,

delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan yalnızca sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymamasına dair hususlar anlatılmak suretiyle hüküm kurulması, 1412 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin yedinci fıkrası kapsamında kanuna muhalefet hâli olarak saptanmıştır.

B. Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde

05.11.2011 günü saat 18.00 sıralarında Dörtyol Devlet Hastanesinin zemin katında bulunan tuvalet içerisinde kendisine uyuşturucu enjekte ederek komaya giren ...'in alınan beyanında uyuşturucu maddeyi sanık ... ile birlikte satın aldıklarını ve kullandıklarını beyan etmesi üzerine sanık ... hakkında soruşturma başlatıldığı,

sanık ...'ın, arkadaşı ...'in hastanede komaya girmesi ile alakasının olmadığını savunduğu anlaşılmakla, olay yerinde ve kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen, daha önce kullandığını söylediği maddelerin de ele geçmemesi nedeniyle bu nitelikte olup olmadığı tespit edilemeyen, suç tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın, soyut beyanı dışında, atılı suçu işlediğini somut bir olgu olarak ortaya koyan, her türlü şüpheden uzak,

yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden ve kovuşturma aşamasında Mahkeme tensip ara kararına istinaden aldırılan ve ayrı bir soruşturma konusu

olabilecek 21.09.2012 tarihli tahlil sonucunun hükme esas alınamayacağı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi, nedenleri ile hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR