Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/19641 K.2023/4225

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Niksar Cumhuriyet Başsavcılığınca 25.12.2014 tarihli ve 2013/1972 Soruşturma, 2014/48 Karar sayılı kararı ile sanık ve diğer kullanıcı sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu tefrik edilerek 2014/2619 Soruşturma sayılı dosya üzerinden devamına, sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 2013/ 1972 Soruşturma sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Niksar Cumhuriyet Başsavcılığınca 26.02.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

3. Niksar Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

4. Niksar Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2016 tarihli ve 2015/1028 Esas, 2016/103 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, üzerine atılı suçu işlemediğine, suçu işlediğine ilişkin delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraatine karar verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan Niksar Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/1972 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında sanığın

alınan beyanında zaman zaman uyuşturucu madde kullandığını beyan etmesi üzerine sanık hakkında yürütülen soruşturma neticesinde 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet etmesi nedeniyle sanık hakkında kamu davasının açılmasının erteleme kararı verildiği, ilgili Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünce kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmaması nedeniyle, suçun unsurlarının bu nedenle oluştuğu ve eylemin sübuta erdiği anlaşılmakla; sanığın kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunu işlediği anlaşılmakla erteleme kararı kaldırılarak kamu davası açıldığı, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Dosya kapsamına göre; kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilmeyen, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın, soyut beyanı dışında atılı suçu işlediğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli delil olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Niksar Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2016 tarihli ve 2015/1028 Esas, 2016/103 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,