Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/20007 K.2023/4470

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.03.2014 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (c) bendi, 53 üncü maddesi, 54 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Çay Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.11.2014 tarihli ve 2014/445 Esas, 2014/599 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı 28.01.2015 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

3. Sanığın denetimli serbestlik tedbirini ihlal etmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Çay Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2016 tarih, 2015/559 Esas, 2016/196 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kan örneğinde uyuşturucu madde bulunmadığına, daha önce kullanmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine, eksik araştırma ile verilen hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, olay tarihinde saat 16:00 sıralarında, park halinde bulunan ve içerisinde 5 şahsın bulunduğu araç üzerinde önleme arama kararına istinaden usulüne uygun olarak yapılan aramada uyuşturucu maddelere, sigara izmaritine ve rulo halinde alüminyum folyo ele geçirilerek el konulduğu, alınan ekspertiz raporunda söz konusu maddenin uyuşturucu madde ihtiva ettiğinin tespit edildiği, ... Adli Tıp Kurumu Grup Başkanlığınca düzenlenen rapora göre ise; sanıklar ..., ..... ve...'a ait kan örneklerinde esrar etken maddesi THC bulunduğunun tespit edildiği, sanıklar ... ve ...'a ait kan örneklerinde ise herhangi bir uyuşturucu ve uyarıcı madde bulunmadığının bildirildiği anlaşılmakla sanıklar ..., ..... ve

Hüseyin Yılman'ın uyuşturucu madde kullandığı, sanıklar ... ve ...'ın ise uyuşturucu kullandığı sabit olmamakla beraber olayın gerçekleşme biçimi, oluşum ve gelişimi, tüm sanıkların aynı araç içerisinde bulunması gözönüne alındığında uyuşturucu kullanma hazırlığı içerisinde olduklarının sabit olmakla ve sanığın üzerine atılı suç sübut buldığu anlaşılmakla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; Dosya kapsamına göre; kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilmeyen, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı teknik yöntemlerle de saptanmayan sanığın, atılı suçu işlediğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli delil olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR