Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/20147 K.2021/4951

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Yargıtay (Kapatılan) 20.Ceza Dairesinin 05/12/2019 tarihli, 2019/651 esas ve 2019/6909 karar sayılı ilamı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesinin 3.fıkrası gereğince kanun yararına bozulmasına karar verilen, Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20/09/2018 tarihli, 2018/331 esas ve 2018/1164 sayılı “düşme” kararının Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223.maddesinin 1. fıkrasında tahdidi olarak sayılan hüküm çeşitleri arasında yer aldığı anlaşıldığından, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi gereğince, “ bozma nedeni;

davanın esasını çözüp de mahkumiyet dışındaki hükümlere ilişkin ise aleyhte sonuç doğurmaz ve yeniden yargılamayı gerektirmez” düzenlemesi karşısında, mahkumiyet hükümleri dışında kalan ve davanın esasını çözen hükümlerin hangi nedenle olursa olsun kanun yararına bozulması halinde aleyhe sonuç doğurmayacağı ve yeniden yargılamayı gerektirmeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,