Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/20320 K.2023/4984

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.11.2012 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile 53 üncü, 54 üncü ve 61 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul 18. Sulh Ceza Mahkemesinin, 27.11.2012 tarihli ve 2012/519 Esas, 2012/2756 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 25.02.2012 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. İstanbul(Kapatılan) 73. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/445 Esas, 2016/142 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, soruşturma aşamasında sanığın yere uyuşturucu madde attığına dair tutanak bulunduğuna, yere atılan madde üzerinde yapılan analiz sonucunda da sanığın attığı iddia edilen maddenin esrar olduğunun belirlendiğine, bu durum karşısında tutanak düzenleyicilerin ifadelerinin alınarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, sadece sanığın savunması alınarak beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde, görevli polislerce düzenlenen tutanak içeriğine göre, hakkında bu dosya yargılaması yürütülen ... ile haklarında yine bu dosya üzerinden aynı eylem nedeniyle tedavi ve denetimli serbestik tedbiri kararı verilen diğer 3 sanığın, içlerinden birinin yere bir madde attığı görüldüğü, bunun üzerine görevli polislerce durduruldukları, üst aramalarında herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı, alınan ekspertiz raporuyla ele geçen maddenin uyuşturucudan esrar olduğunun belirlendiği anlaşılmakla birlikte; söz konusu uyuşturucu madde paketciğinin, sanık ve diğer arkadaşlarından hangisi tarafından atıldığının belli olmadığı, guruptaki şahıslar tarafından atıldığına dair parmak izi tespiti gibi

bir delil de bulunmadığı, sanık ...'nun uyuşturucu madde kullandığına ilişkin başkaca delil de olmadığı; bu haliyle adı geçen sanığın üzerine atılı kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak ve kullanmak suçunu işlediği yönünde her türlü kuşkudan uzak biçimde vicdani kanaat oluşmasına yeter, kesin, tutarlı, somut kanıt bulunmadığı sonuç ve kanaatine varıldığından sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

11.03.2012 tarihli olay tutanağı içeriğinde, ring görevi ifa eden ekipleri fark edince sanık ve diğer 3 sanığın yere bir madde attığının görüldüğünün belirtildiği, ancak sanığın aşamalardaki savunmalarında ele geçen uyuşturucu madde ile ilgisinin olmadığını savunduğu anlaşılmakla; emanete alınan uyuşturucu madde ambalajları üzerinde parmak izi bulunup bulunmadığı, herhangi bir iz bulunması durumunda bu izlerin sanığa ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu veya uzman bir kurum ya da kuruluşa inceleme yaptırılması ve gerektiğinde tutanak düzenleyici görevlilerin dinlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR