Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/21955 K.2023/5764

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 21.11.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesi, 61 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul (Kapatılan) 23. Sulh Ceza Mahkemesinin, 17.06.2014 tarihli ve 2013/980 Esas, 2014/693 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 01.07.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uyduğunun bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, İstanbul (Kapatılan) 77. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2013/53 Esas, 2014/124 Karar sayılı ek kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan açılan davanın, 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, gereğinin yapılmasını arz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Sanık hakkında İstanbul (Kapatılan) 23. Sulh Ceza Mahkemesinin, 2013/52 Esas, 2014/124 Karar sayılı dosyasında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı uyarınca, sanığın tedbire uygun davranması halinde davanın düşmesine karar verileceğine yönelik hüküm kurulduğu, ...

Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 01.03.2016 tarihli ve 2015/9373 D.S. sayılı yazıyla dosya infazen kapatılarak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı İnfaz ve İlamat Bürosuna gönderildiğinin bildirildiği ve İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı İnfaz Bürosunun 03.03.2016 tarihli ve 2014/21092 D.S. sayılı yazısı ile sanık hakkındaki ilam ve eklerinin infazen gönderildiği, sanığın verilen denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranarak tedbiri süresinde tamamladığı, gerekçesiyle kamu davasının düşmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanığın hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uyması karşısında, Mahkemenin, kamu davasının düşürülmesine ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul (Kapatılan) 77. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2013/52 Esas, 2014/124 Karar sayılı ek kararında sanıkça öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,