Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/4495 K.2021/12295

2- İzinsiz hint keneviri ekme Hükümler : 1- Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 - 2019/465 esas ve 2019/478 sayılı mahkumiyet hükümleri 2- İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10/06/2020 - 2020/131 esas ve 2020/1256 sayılı kararı ile istinaf talebinin düzeltilerek esastan reddi 2- Red

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

A- Sanık hakkında izinsiz hint keneviri ekme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

Sanık hakkında izinsiz hint keneviri ekme suçundan hükmolunan 5 yıl hapis cezasının miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

B- Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık/sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın tekerrüre esas alınan Akhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2018 tarih, 2017/154 esas, 2018/105 sayılı kararı ile hükmolunan ve kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkûmiyet hükmünün, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 14.04.2020 tarihli ve 7242 sayılı Kanunun 17. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nin 272. maddesinin son fıkrasına eklenen "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki ibare gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanma koşulunun ortadan kalktığı ve sanığın adli sicil ve sabıka kaydında başkaca tekerrüre esas sabıkası da bulunmadığı anlaşıldığından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

2- Hükümden sonra 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle, TCK'nın 53. maddesinin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 10/06/2020 tarih, 2020/131 esas ve 2020/1256 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 303. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

İlk derece mahkemesi hükmünün;

1-Hükmün tekerrüre ilişkin B-9 numaralı bölümünün çıkartılması,

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

Suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi hükmüne yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE,