KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2020/5437 E., 2020/3910 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Eylül 2020
- Mahkeme
- ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi
- Suç
- Uyuşturucu madde ticareti yapma
- Hükümler
- 1) Mahkûmiyet; Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 27/02/2019 tarihli, 2018/654 esas ve 2019/92 karar sayılı kararı ile 2) İstinaf başvurusunun esastan reddi; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 08/05/2019 tarihli, 2019/748 esas ve 2019/689 karar sayılı kararı ile
Karar Metni
318 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
Sanık ve müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin istemlerinin, 08/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 299/1-1. cümlesine getirilen değişiklik uyarınca takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.
5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık ve müdafiinin temyiz dilekçelerindeki temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede,
TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Sanığın, adli sicil kaydında yer alan Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nce 14/12/2017 tarih, 2017/740-935 sayı ile verilen TCK'nın 292/1, 53, 58. maddeleri uyarınca "6 ay hapis" cezasına ilişkin, 22/12/2017 tarihinde kesinleşen ilam ile 2. kez mükerrir olduğu gözetilmeden, TCK'nın 58. maddesi uyarınca uygulama yapılırken 1. kez mükerrir olduğu adli sicil kaydının tekerrüre esas alınması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2020/5437, K. 2020/3910, 21 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama