KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2020/6505 E., 2020/3970 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Eylül 2020
- Mahkeme
- İZMİR Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi
- Suç
- Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama
- Hükümler
- 1- Fethiye Ağır Ceza Mahkemesinin 13.11.2018 tarih, 2018/143 esas, 2018/343 karar sayılı mahkumiyet hükmü
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2- İstinaf talebinin esastan reddi
Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması ve istinaf mahkemesinin kararının gerekçesiz olduğuna ilişkin temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede;
İlk derece mahkemesinde yapılan yargılamada sanık müdafiinin 13.11.2018 tarihli celsede, hazır edilen tanık ...’nin dinlenmesini talep etmesine rağmen, bahsi geçen tanığın dinlenmeksizin 5271 sayılı CMK'nın 178. maddesine aykırı şekilde savunma hakkının kısıtlanması,
Sanığın uyuşturucu madde verdiği kabul edilen hakkında ayrıca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan işlem yapılan tanık ...’de ele geçen maddenin Adli Tıp Kurumu veya Kriminal Polis Laboratuvarından alınmış ekspertiz raporunun dosyada bulunmadığı; bu maddenin "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu var ise aslı ya da onaylı suretinin dosya arasına konulması yok ise maddenin adli emanetten temini ile "uyuşturucu madde niteliğini taşıyıp taşımadığına" ilişkin uzmanlık raporu aldırılarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği halde, deliller incelenip değerlendirilmeden yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2020/6505, K. 2020/3970, 22 Eylül 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama