Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/7639 K.2020/8273

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10. maddesine göre tebligatın, öncelikle muhatabın beyan ettiği, en son adrese yapılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekir.

Sanığın yokluğunda verilen 04/12/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin gerekçeli karar sanığın bilinen son adresinden iade gelmesi üzerine MERNİS adresi olmadığı gerekçesi ile bilinen son adreste Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de.

UYAP’tan yapılan adres sorgulamasında sanığın 24/04/2007 tarihinde MERNİS adresi beyanında bulunduğu görülmekle, bu adreste 21. maddeye göre tebliğ yapılması gerekirken bilinen son adreste 35. maddeye göre tebliğ yapılmasının usulsüz olduğu anlaşıldığından, tedbir kararının kesinleşmediği ve bu karara bağlı 04/02/2015 tarihli mahkûmiyet kararının hukuki değerden yoksun olduğu, sanığın yaptığı itirazın, 04/12/2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karara yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;