Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/10764 K.2024/21760

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Tunceli Asliye Ceza Mahkemesinin, yukarıda belirtilen Ek kararı ile sanığın memnu hakların iadesi talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; hakkında hükmedilen hak yoksunluklarının mahkeme kararı ile giderilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5352 sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 06.12.2006 gün ve 5560 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi ile eklenen 13/A maddesinde, “5237 sayılı Türk Ceza Kanunu dışındaki kanunların belli bir suçtan dolayı veya belli bir cezaya mahkûmiyete bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, yasaklanmış hakların geri verilmesi yoluna gidilebilir” hükmü öngörülmüş ve koşulları gösterilmiştir.

Somut olayla ilgili hak yoksunluğunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesine dayandığı ve ne zaman kalkacağının aynı madde içinde düzenlendiği; 5352 sayılı Kanun'un 13/A maddesi uyarınca yasaklanmış hakların iadesinin 5237 sayılı Kanun dışındaki kanunlardan kaynaklanan yoksunluklar nedeniyle istenebileceği anlaşılmakla mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

IV. KARAR