Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/12679 K.2023/410

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair

Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.08.2015 tarihli ve 2015/48370 soruşturma numaralı Kamu Davasının Açılmasının Ertelenmesi Kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.12.015 tarihli ve 2015/27417 esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04/05/2016 tarihli ve 2015/1212 Esas, 2016/554 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca

A. 5271 sayılı Kanun'un 147 ve 191. maddelerine aykırı davranılıp sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

B. 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyetine karar verilmesi, nedeniyle hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kendisinde uyuşturucu madde ele geçen olayda, sanığın ele geçen maddenin kendisine ait olduğunu ikrar ettiği ve kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediği gerekçesiyle, 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hüküm, 5271 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (c) ve (d) bentleri ile aynı Kanun'un 147 nci maddesindeki hakları sanığa hatırlatılmadan ve aynı Kanun'un 191 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (b) bendi gereğince iddianame okunmadan, okunmuş ise de denetime olanak sağlayacak biçimde tutanağa geçirilmeden savunmasının alınması ve bu şekilde sanığın mahkûmiyetine hükmedilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması; nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.05.2016 tarihli ve 2015/1212 Esas, 2016/554 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden diğer yönlerden incelenmeksizin hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,