Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/1379 K.2023/9012

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ünye Cumhuriyet Başsavcılığının 23.11.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci ve altıncı fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. 2. Ünye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2016 tarihli ve 2015/631 Esas, 2016/6 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca teşdiden 2 yıl 4 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Sanığın 09.10.2015 tarihinde saat 23:00 sıralarında Ünye Devlet Hastanesine ambulans ile baygın vaziyette getirilmesi sonucunda uyuşturucu madde kullandığı şüphesi ile soruşturma başlatıldığı, sanığın 20,00 TL karşılığında bir kaç içimlik sentetik bonzai maddesi satın aldığını, bu maddenin bir kısmını perşembe günü içtiğini, bir kısmını ise olay tarihinde sigaralık yaparak içtiğini, bir müddet sonra kendisini kaybettiğini, gözlerini açtığında hastanede tedavi altında olduğunu, kendi isteği ile hastaneden taburcu olduğunu beyan ederek üzerine atılı suçlamayı ikrar ettiği,

sanıktan usulüne uygun olarak alınan kan ve idrar numuneleri üzerinde Trabzon Adli Tıp Grup Başkanlığı tarafından yapılan incelemeye istinaden tanzim olunan raporda; sanığın kanında ve idrarında Nordiazepam, diazepam ve mikodail isimli uyuşturucu etken maddesi bulunduğunun tespit edildiği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Adli Tıp Kurumu Kimya İhtisas Dairesinin 17.11.2015 tarihli raporuna göre sanıktan usulüne uygun alınan örneklere ilişkin tahlil sonucunda kanında ve idrarında Benzodiazepin grubundan olan diazepam, nordiazepam ve Anestezik grubundan lidokain bulunduğunun bildirildiği, rapor sonucu belirlenen Benzodiazepin isimli maddenin 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasında, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakebesi Hakkında Kanun'da, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili

Kanun'da, uyuşturucu maddelere dair 1961 sayılı Tek Sözleşmesinin 1 ve 2 numaralı cetvellerinde, 2313 ve 3298 sayılı Kanun'ların verdiği yetki uyarınca çıkarılan Bakanlar Kurulu kararlarında sayılan uyuşturucu ve uyarıcı maddeler arasında yer almaması nedeniyle uyuşturucu veya uyarıcı madde olarak kabul edilmesine olanak bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin altıncı fıkrasında öngörülen suç saklı kalmak üzere, bu maddenin "kullanmak amacıyla bulundurulmasının" suç oluşturmayacağı gözetilmeden, kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen sanık hakkında, beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması, nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR