Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/1960 K.2022/13042

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın eski hale getirme talebinin haklı olup olmadığını incelemek, temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay Ceza Dairesine ait olduğundan; İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/07/2016 tarih, 2013/307 esas ve 2014/123 sayılı ek kararı hukuken geçersiz ve yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen mahkûmiyet hükmünün bilinen son adresinde babasına 25/08/2014 tarihinde tebliğ edildiği, süresi içerisinde temyiz edilmediğinden hükmün 02/09/2014 tarihinde kesinleştiği ve infaza verildiği; infaz aşamasında sanığın cezaevinden gönderdiği 14/07/2016 tarihli dilekçesinde cezaevinde olduğu halde hükmün kendisine tebliğ edilmediğini ve dosyasının Yargıtaya gönderilmesini istediğini belirttiği, yapılan araştırmada sanığın "26/07/2014 ile 13/05/2015" tarihleri arasında Alanya L Tipi Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan tutuklu bulunduğunun belirlendiği,

cezaevinde bulunan sanığa yapılacak tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca cezaevi yönetimi aracılığıyla doğrudan kendisine yapılması gerektiği ve bu nedenle tebligatın geçerli olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilmiştir.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ve aynı maddede 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.