Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/2486 K.2024/753

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Samandağ Asliye Ceza Mahkemesinin 05.10.2015 tarihli, 2015/712 Esas, 2015/667 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1.Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 3. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın ikametinde ve eklentilerinde kenevir bitkisi yetiştirdiği bilgisine ulaşıldığının belirtilmesi üzerine sanığın ikametinde ve eklentilerinde yapılan arama neticesinde, sanığa ait evin arka tarafında bulunan örtü altı bahçede ekili vaziyette toplamda 75 kök kenevir bitkisi ile Adli Emanetin 2015/149 sırasında kayıtlı gübreleme bidonunun ele geçirildiği, ele geçirilen bitkiler üzerinde ziraat bilirkişisi tarafından yapılan incelemede düzenlenen raporda, suça konu bitkilerin dişi hint keneviri bitkisi olduğunun belirlendiği olayda;

sanığın savunmasında yaklaşık 3 aydır Adana ilinde olduğunu, 08.06.2015 günü evine döndüğünde bahçedeki kenevir bitkilerini gördüğünü, bu bitkileri söküp atmayı düşündüğünü, bahçesine kimin kenevir bitkisi ektiğini bilmediğini, kendisinin kenevir işi ile uğraşmadığını, ticaretini yapmadığını beyan etmiş ise de; sanık hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde sanığın üzerine atılı suçu işlemiş olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

"Suç konusu kenevirlerin kök sayıları ve boyları ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın ikinci cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması" hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR