Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/389 K.2023/8681

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A- Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığının 13.05.2011 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B- Şanlıurfa 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.09.2011 tarihli ve 2011/1182 Esas, 2011/1733 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik kararı verilmiştir. Kararın 15.09.2011 tarihinde kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Şanlıurfa 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 09.02.2013 tarihli ve 2012/32 Esas, 2012/218 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ilişkin; 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 25.02.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

D. Sanığın 05.12.2012 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemine ilişkin Şanlıurfa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2016 tarihli ve 2015/208 Esas, 2016/116 Karar sayılı dosyasının ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak Şanlıurfa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.05.2016 tarihli, 2016/427 Esas, 2016/884 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 ay hapis cezasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Sanığın uyuşturucu madde kullandığı ve üzerinde ele geçen uyuşturucu maddeyi de içmek amacı ile bulundurduğu ve ele geçen maddenin uyuşturucu madde olduğu anlaşılmakla açılan kamu davasında sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri yükümlülüklerine uymaması ile yapılan yargılamada hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın 05.12.2012 tarihli eyleminin ihbarı ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

15.01.2011 tarihli yakalama ve el koyma tutanağı ve dosya içeriğine göre; olay günü olay yerinde kolluk görevlilerince durumundan şüphelenilen sanığın üzerinde yapılan aramada, suça konu esrarın ele geçirildiği, sanığın duruşmada tekrar ettiğini söylediği soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, "Karaköprü Karşıyaka mahallesi 35 metre yol üzerinde gezerken poşet içinde esrar bulduğunu, bulmuş olduğu esrarın bir kısmını tütün ile karıştırarak sigara haline getirip içtiğini, daha sonra Kurtuluş Mahallesine gittiğini ve orada ismini bilmediği bir şahsa bulduğu esrarın 25-30 gram kadar kısmını 15,00 TL karşılığında sattığını,

sattıktan bir süre sonra olay yerinde Polis memurlarının üzerinde esrar yakaladıklarını" beyan ettiği anlaşılarak kendi suçunu ortaya çıkarması ile hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği hususu birlikte değerlendirildiğinde, sanığın esrar satışı yaptığına yönelen ikrarı, suç konusu esrarın miktarı, ele geçirildiği yer ve olayın oluş şekline göre, sanığın eyleminin uyuşturucu madde ticareti suçunu oluşturup oluşturmadığının, buna bağlı olarak delillerin tartışılması ve hukukî durumunun belirlenmesi görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu dikkate alınarak görevsizlik kararı verilmesi gerekirken,

kovuşturma sürdürülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR