Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/7041 K.2023/940

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.01.2016 tarihli ve 2015/276 Esas, 2016/10 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin son fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğu uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri Suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın kastının olmadığına ve beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kendisine ait arazide kenevir ektiği bilgisi üzerine sanığın arazisine gidildiğinde boyları 170 ile 230 cm arasında 144 kök etkili kenevirin bulunduğu ve sanığın aşamalardaki savunmalarında da bu kenevirleri kendisinin ektiğini kabul ettiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR