Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/11236 K.2024/22192

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesince sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, 2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına 3. 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b. maddesinin hukuka aykırı olarak uygulandığına, 4. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine, İlişkindir.

III. GEREKÇE

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanığın araç içerisinde uyuşturucu madde satışının gerçekleştirdiği anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.2021 tarihli ve 2020/327 Esas ve 2021/145 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere sanığın eylemini “umumi veya umuma açık yer” kapsamında olmayan araç içerisinde gerçekleştirmiş olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen temel ceza üzerinden 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b maddesi uyarınca artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR