Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/13274 K.2024/15920

Sanık hakkında kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ereğli (Konya) Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.10.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Ereğli (Konya) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 17.12.2013 tarihli ve 2013/421 Esas, 2013/965 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan karar tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın 10.01.2014 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

C. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Ereğli (Konya) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/483 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

D. Sanığın 04.07.2022 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme talebinde bulunması ile yapılan yargılamada 06.07.2022 tarihli ek karar ile temyiz inceleme görevinin Yargıtay'a ait olması sebebiyle dosya Yargıtay'a gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; karar tebliğinin usulsüz olduğu ve temyiz hakkını kullanamadığına ve temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Mahkemece, ekiplerinin 02.05.2013 tarihinde Ereğli ilçesi genelinde suçun azaltılması yönünde çalışmalar yaptığı, bu çalışmalar kapsamında Ereğli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/214 d.iş sayılı önleme araması kararı uyarınca 04 AS ... plaka sayılı aracın durdurulduğu, araç içerisinde yapılan aramada koltuk paspas üzerinde küçük beyaz poşet içerisinde eroin maddesi olduğu değerlendirilen

maddenin ele geçirildiği, sanıklardan Oktay'ın bu eroin maddesinin kendisine ait olduğunu söyleyerek rızaen teslim ettiği, sanıklar Mustafa ve Hikmet isimli şahısların üzerinden herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, sanık ...'ın yapılan üst araması sırasında üzerinde iki ayrı küçük kağıda sarılı eroin olduğunu ve 1 adet küçük parça suboxon marka hap olduğunu beyan ederek bu maddeleri rızaen teslim ettiği ve sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verildiği,

Gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilerek 03.07.2015 tarihinde kesinleştiği, sanığın 04.07.2022 tarihli dilekçesi ile karar tebliğinin usulsüz olduğunu ve temyiz hakkını kullanamadığını belirterek eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, mahkemenin 06.07.2022 tarihli ek karar ile dosya eski hale getirme talebini inceleme görevinin Yargıtay'a ait olduğundan dosya Yargıtay'a gönderilmiştir.

IV. GEREKÇE

7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin,

sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın sorgusunda bildirdiği adresinden tebliğe çıkarılması yerine MERNİS adresi 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yapılan tebliğin geçersiz olduğu, öğrenme ile temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

A. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkûmiyet karar tarihi olan 21.05.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ereğli (Konya) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/483 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,