Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/15400 K.2024/439

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2015 tarihli ve 2015/2861 Esas, 2015/6466 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. B. Isparta

6. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli ve 2015/1023 Esas, 2015/1257 Karar sayılı kararı ile, sanığın kenevir ekme suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun'la değişik 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ek cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. C. Isparta

6. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.09.2015 tarihli ve 2015/1023 Esas, 2015/1257 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08.10.2020 tarihli ve 2019/8647 Esas, 2020/5198 Karar sayılı kararı ile; "... Sanığın kendi ikametinde ele geçirilen 44 kök kenevire ilişkin olarak her hangi bir işlem yapılmadıysa, Isparta Cumhuriyet Başsavcılığı’nca zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanığın imam nikahlı olduğunu beyan ettiği eşine ait evin bahçesinde dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 83 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan çok fazla olacağı, Dairemizin genel uygulamalarına göre, ticari amaçla ekildiklerine ilişkin başka delil yoksa 20 köke kadar dikili kenevirin kişisel kullanım kapsamında ekildiğinin kabul edilebileceği dikkate alınarak,

sanığın eyleminin 2313 sayılı yasanın 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla 2313 sayılı Kanunun 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,

..." nedeniyle hükmün, diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına, sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına karar verilmiştir. D. Isparta 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2020 tarihli ve 2020/549 Esas, 2020/258 Karar sayılı kararı ile atılı suça bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya yetkili ve görevli olduğu belirtilen Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir. E. Isparta

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli ve 2021/178 Esas, 2021/181 Karar sayılı kararı ile aynı Mahkemenin 2021/60 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya 2021/60 Esas sayılı dosya üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir. F. Isparta

1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.10.2021 tarihli ve 2021/60 Esas, 2021/267 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkraları uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, bozma sonrası birleştirilen ve daha öncesinde temyize konu edilmeyen davaya konu "kenevir ekme" suçu nedeniyle bozma sonrası zincirleme suç hükümleri uygulandığından,

sanığın kazanılmış hakkının korunmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Hükmün kendi içerisinde çelişkili olduğuna, 2. Sanığın eyleminin münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu oluşturduğuna, 3. Sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığına, 4. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın imam nikahlı olduğunu beyan ettiği ve birlikte yaşadığı tanık Neşe'nin ikametinin eklentisinde kenevir bitkisi yetiştirdiğine yönelik ihbar üzerine, alınan yazılı arama emrine istinaden kolluk görevlilerince tanık Neşe'ye ait Çobanisa Köyü'nde ve Isparta Merkez'de bulunan ev ve eklentilerinde 11.06.2015 günü yapılan aramalarda, evlerin bahçelerinde toprağa dikili ve bakımları yapılmış vaziyette kişisel kullanım sınırının çok üzerinde kenevir bitkisi ele geçirilen olayda, sanığın eylemine uyan 2313 sayılı Yasa'nın 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına,

sanığın atılı suçu zincirleme biçimde işlemesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasında 1/4 oranında artırım yapılmasına, sanığın yargılama sürecindeki olumlu tutum ve davranışları ile cezanın geleceği üzerindeki olası etkileri lehine indirim nedeni kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasında 1/6 oranında indirim yapılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık tarafından farklı parsellere 83 kök ve 44 kök olarak dikilen kenevirin sayısı göz önüne alındığında esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçu sübut bulduğundan Tebliğnamedeki bozma içeren görüşe iştirak olunmamıştır.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından,

sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki hususlar dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

1. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun'la değişik 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca "kenevir ekme" suçuna ilişkin ceza miktarının " dört yıldan on iki yıla kadar hapis cezası" olduğu, 08.03.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7078 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişiklikle ceza miktarının "dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası" olarak düzenlendiği,

5237 sayılı Kanun'un 7 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca lehe olan Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 6545 sayılı Kanun'la değişik 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi olduğu gözetilmeden temel ceza belirlenirken hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmedilmesi,

2. Hükmün esasını oluşturan kısa kararda temel cezaya hükmedilirken "alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirir bir neden bulunamadığından teşdiden" denilmek suretiyle hüküm fıkrasında çelişki oluşturulması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR