KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2022/16270 E., 2024/22096 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Eylül 2024
- İncelenen kararın mahkemesi
- Ceza Dairesi
Karar Metni
328 kelime·2 dk okuma·4 bölüm
Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
A. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, 3. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 4. Sanık hakkında uygulanan cezada indirim yapılması gerektiğine, 5. Sanık hakkında verilen adli para cezasının takdirinde ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasında hata yapıldığına, İlişkindir.
III. GEREKÇE
"13.09.2021" olan suç tarihi İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlıklarında "14.09.2021" olarak gösterilmiş ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, eleştiri dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.
IV. KARAR
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2022/16270, K. 2024/22096, 10 Eylül 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama