Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/16668 K.2023/676

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verilmediği ancak hükmün kanun yoluna müracaata ilişkin kısmında temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmesi, gösterilmemiş ise temyiz başvuru süresinin bitiminden

itibaren 7 gün içinde temyiz nedenlerini gösteren dilekçenin verilmesi gerektiğine ve 7 günlük sürenin hak düşürücü vasfı yönünde bir şerh bulunmadığından sanığın yanıltılması nedeniyle temyiz incelemesinin yapılması gerektiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ordu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.10.2019 tarihli ve 2019/100 Esas, 2019/360 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ile 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2019/4550 Esas, 2021/423 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanığın istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrası ile 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz başvurusunun sebep içermemesi nedeniyle temyiz başvurusunun reddi yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; Kararın temyiz edilmesini talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Orman arazisi içerisine 32000 kök kenevir ektiğinin tespit edildiği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, sanık hakkında TCK 61 inci maddesine göre 2313 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 23/1 nci maddesi gereğince ceza belirlemesi yapılırken suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun konusunun önem ve değeri dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak cezanın belirlenmesinin gerekli olduğu gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hükmün kanun yoluna müracaata ilişkin kısmında temyiz başvurusunda temyiz nedenlerinin gösterilmesi, gösterilmemiş ise temyiz başvuru süresinin bitiminden itibaren 7 gün içinde temyiz nedenlerini gösteren dilekçenin verilmesi gerektiğine ve 7 günlük sürenin hak düşürücü vasfı yönünde bir şerh bulunmadığından sanığın yanıltılması nedeniyle temyiz incelemesinin yapılması gerektiği belirlenmekle, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Her ne kadar tebliğnamede sanık ismi olarak ... gösterilmiş ise de, ... hakkında kurulan bir hüküm olmaması ve temyiz eden olarak sanığın gösterilmesi nedeniyle bu husus Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Temyiz incelemesi neticesinde; İlk Derece Mahkemesinin suçun sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2019/4550 Esas, 2021/423 Karar sayılı kararında sanıkça öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin