Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/16831 K.2024/26309

2. 13.04.2021(Sanık ...)

HÜKÜM

İstinaf başvurularının esastan reddi

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, sanık ...'ın temyiz dilekçesinin sebep içermediği anlaşılmakla sanık ... müdafiinin temyiz istemine hasren yapılan inceleme sonucu, gereği düşünüldü:

A. Adıyaman 2. Ağır Ceza Mahkemesince, sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmiştir. B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve sanık ... yönünden re'sen de istinafa tabi olan hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

A. Sanık ...'nın temyiz sebepleri özetle

Sanık ... temyiz dilekçesinde herhangi bir sebep göstermemiştir.

B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olarak karar verildiğine, 3. 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b bendinin uygulanma koşullarının oluşmadığına, 4. Hükmün gerekçesiz olduğuna, 5. İkinci kez mükerrirlik koşulunun oluşmadığına, İlişkindir.

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanık ve müdafiinin yokluklarında verilen ve 27.09.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde sanık müdafiine, 25.10.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde sanığın

26.10.2022 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak sanık ve müdafiine meşruhatlı ve usulüne uygun tebligatlar yapılmasına karşın aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadıkları anlaşılmıştır.

B. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b maddesinin uygulanmasına, sanığın 2. Kez mükerrir olduğuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazıldığı, kanıtların tartışılarak değerlendirildiği, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiilinin belirtildiği ve bu fiilin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle hüküm kurulduğu, sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Hüküm fıkrasının, sanığa verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmında, taksit aralığı gösterilmeden "24 eşit taksitte ödenmesine" şeklinde hüküm kurulması ve adli para cezasının ödenmemesi halinde infazı kısıtlar şekilde ödenmeyen adli para cezasının "6545 sayılı Kanun ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince infaz edilebileceğine" karar verilerek 5237 sayılı TCK'nın 52/4. Maddesine aykırı davranılmasının,

Hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün "A" bendinde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,