Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/4761 K.2023/118

Diyarbakır 6.Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.07.2020 tarihli ve 2020/487 Değişik İş sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Diyarbakır 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/509 Esas ve 2019/770 Karar sayılı dosyasında verilen yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair 19.06.2020 tarihli ek karara sanık müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.02.2022 tarihli ve 2021/22342 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.03.2022 tarihli ve KYB-2022/20289 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.03.2022 tarihli ve KYB-2022/20289 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“ Sanık müdafiinin yargılamanın yenilenmesi talebini içerir dilekçesine ek olarak ibraz edilen Diyarbakır Selhaddin Eyyübi Devlet Hastanesinin 20/02/2020 tarihli ve 622 rapor numaralı durum bildirir sağlık kurulu raporunda, sanık hakkında ''bipolar bozukluk'' tanısı belirtilmekle birlikte, aynı hastanenin 01.03.2016 tarihli ve 835 rapor numaralı raporunda yine ''bipolar bozukluk'' tanısının yazıldığı, yine Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 16.07.2013 tarihli 2879 rapor numaralı sağlık kurulu raporunda ''bipolar affektif bozukluk'' tanısının yazıldığı,

Mahkemesince yapılan yargılama aşamasında da anılan hususun ileri sürülmediğinin anlaşılması karşısında, hüküm tarihinde mahkemesince bilinmeyen ve sonradan ortaya çıkan bu durum nedeniyle, hükümlünün 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığının veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığının Adli Tıp Kurumunca tespiti lüzumunun bulunması gerektiğinden bahisle, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek bu yönde rapor alınması gerektiği gözetilmeden,

itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. 5271 sayılı Kanun'un 318 inci maddesinin birinci fıkrasında “Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.” ve aynı Kanun’un 23 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında “Yargılamanın yenilenmesi hâlinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz” hükümleri öngörülmüş; böylece aynı olay hakkında daha önce görüşünü belirtmiş olan hakimin,daha sonra yargılamanın yenilenmesi sürecinde görev yapması önlenerek hakimin tarafsızlığı sağlanmıştır.

Kanun koyucunun amacı ile adil yargılanma ilkesi gereğince bu hükmün geniş yorumlanması ve yargılama yapan mahkemede yer alan hakimin, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddi kararına da katılamayacağının kabul edilmesi gerekir.

Mevcut düzenlemeler karşısında, ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümle belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu nedenle adil yargılama hakkının bir uzantısı olarak olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin, yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerekir.

B. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; ilk yargılamada Diyarbakır 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.04.2019 tarihli ve 2019/509 Esas, 2019/770 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünü veren hakim olan Hatice Bahar Tertemiz’in (139930), yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine de karar verdiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR