Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/6868 K.2022/5866

2- İstinaf başvurusunun esastan reddi; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 24/09/2019 tarih 2019/2438 esas ve 2019/1486 sayılı kararı 3- Bozma İlamı: Dairemizin 30/09/2020 tarihli, 2020/5579 esas ve 2020/4601 sayılı kararı 4- Bozma üzerine yapılan yargılama sonucu mahkûmiyet: Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/01/2021 tarihli 2020/289 esas ve 2021/34 sayılı kararı Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün bozulması üzerine, ilk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin, hükmolunan hapis cezasının süresine göre CMK'nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, sanığın beraatine yönelik Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesi kararının istinaf edilmesi üzerine istinaf isteminin esastan reddine dair ilamının Dairemizce bozulmasından sonra yeniden yapılan yargılama sonucu Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmesi üzerine dosya doğrudan Dairemize gelmekle,

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- Sanığa verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca “Sanık adli para cezasının taksitlerinden birini ödemediği takdirde kalan kısmın tamamının 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca sanıktan tahsiline” karar verildikten sonra kararda “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği” ihtarı belirtilmeyerek TCK’nın 52/4. maddesinin son cümlesine aykırı davranılması,

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz istemleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMK'nın 302. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, ancak bu durumların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 303. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

1- Hüküm fıkrasının, sanığa verilen adli para cezasının taksitlerden birinin ödenmemesi halinde kalan kısmın tamamının tahsiline ilişkin paragrafına “...maddesi uyarınca sanıktan tahsiline” ibaresinden sonra gelmek üzere “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin eklenmesi,

2- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararından ve 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişiklikten sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesi hükmünün DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,