Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2022/9965 K.2024/15

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317

nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Köyceğiz Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.12.2014 tarihli ve 2014/594 Esas, 2014/965 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun’un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Köyceğiz Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 2014/736 Esas, 2015/304 Karar sayılı kararı ile, sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ile üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

C. Köyceğiz Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 2014/736 Esas, 2015/304 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.05.2021 tarihli ve 2020/9360 Esas, 2021/5834 Karar sayılı kararı ile;

"...Yapılan arama üzerine dikili olarak ele geçirilen farklı boylardaki kenevirlerden olgunlaştıklarında elde edilecek esrar miktarı ile dosya içerisindeki diğer bilgi ve belgelere göre, sanıkların eyleminin 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçunu mu yoksa aynı fıkranın 2. cümlesinde düzenlenen münhasıran kendi kullanımı için kenevir ekme suçunu mu oluşturduğuna ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 2313 sayılı Kanun'un 23. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte,

üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

D. Köyceğiz Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2021 tarihli ve 2021/676 Esas, 2021/835 Karar sayılı kararı ile atılı suça bakma görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilerek dosya yetkili ve görevli olduğu belirtilen Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiştir.

E. Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2022 tarihli ve 2021/431 Esas, 2022/51 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 1412 sayılı

Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

F. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve vasisinin temyiz sebepleri özetle; 1. Delillerin hukuka aykırı şekilde toplandığına, 2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın evinin arka bahçesinde kenevir bitkisi yetiştirdiğine yönelik ihbar üzerine, 14.08.2014 tarihinde yazılı arama kararına istinaden sanığın evinde ve eklentilerinde yapılan aramada, sanığa ait evin doğu kısmında bulunan bahçelik alanda ve evin kuzeybatısında çalıların içerisinde gübrelenmiş, sulanmış ve bakımı yapılmış, kişisel kullanım sınırının çok üzerinde ekili vaziyette kenevir bitkisi ele geçirilen olayda, sanığın eylemine uyan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının 1 inci cümlesi uyarınca cezalandırılmasına,

sanığın yargılama sürecindeki olumlu davranışları lehine indirim nedeni kabul edildiği gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca cezasında 1/6 oranında indirim yapılmasına, ilamın sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Mahkemenin, suçun vasfı ile sübutuna ve delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve vasisinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca "kenevir ekme" suçuna ilişkin ceza miktarının " dört yıldan on iki yıla kadar hapis

cezası" olduğu, 01.02.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7078 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişiklikle ceza miktarının "dört yıldan on iki yıla kadar hapis ve beşyüz günden onbin güne kadar adlî para cezası" olarak düzenlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca lehe olan Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 2313 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi olduğu gözetilmeden temel ceza belirlenirken hapis cezasının yanında adli para cezasına hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Muğla 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.02.2022 tarihli ve 2021/431 Esas, 2022/51 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve vasisinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322'nci maddesi gereği;

Hüküm fıkrasının, temel cezanın belirlenmesine ilişkin birinci maddesinin birinci paragrafında yer alan "ve 500 gün karşılığı adli para" ibaresinin, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasına ilişkin birinci maddesinin ikinci paragrafında yer alan "ve 416 gün karşılığı " ibaresinin ve gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin birinci maddesinin üçüncü paragrafının hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,