Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/12850 K.2023/11005

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 22.04.2014 tarihli ve 2013/49 Esas, 2014/27 Karar sayılı kararı ile sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

B. Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. (Kapatılan) Ceza Dairesinin 05.10.2017 tarihli ve 2017/157 Esas, 2017/4922 Karar sayılı kararı ile;

" Sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemedikleri belirlendikten sonra;

a) Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değillerse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanıklar hakkında, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına"

b) Sanıklar bu suçu, daha önce işledikleri suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 19.03.2019 tarihli ve 2017/322 Esas, 2019/165 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Karar 27.03.2019 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşmiştir.

D. Trabzon 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli ve 2021/506 Esas, 2022/533 Karar sayılı kararı ile 02.11.2019 tarihli eylemi nedeniyle sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkum olması ve hükmün 19.01.2023 tarihinde kesinleşmesinin ihbarı ile dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2023 tarihli ve 2023/42 Esas, 2023/42 Karar sayılı kararı ile hüküm açıklanarak ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; Sanığın denetimi sorunsuz bir biçimde geçirmesinden dolayı hakkındaki cezaya itiraz etmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

04.06.2013 tarihinde yapılan operasyon doğrultusunda sanık ...'in ikametinden 12 kök hint kenevirinin ele geçirildiği, sanığın da uyuşturucu madde ticareti yapmadığı sadece kullanıcı olduğu yönündeki beyanları örtüşmekle, sanıktan başka olaylar kapsamında ele geçirilen uyuşturucu madde bulunmadığı ve yine haricen alınarak incelemesi yapılmış bir kan kıl örneğinin de bulunmadığından hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulmuş ise de;

1. Sanık hakkında hükme esas alınan olaya ilişkin soruşturma evraklarının aralarında ikamet aramaya dayanak teşkil eden arama emri veya kararı ile arama tutanağı, sanığın savunmaları, ele geçirilen uyuşturucu madde var ise ekspertiz raporu, sanıktan suç tarihinde biyolojik örnek alınmış ise buna ilişkin kararlar ve raporların sonuçlarının, sanığın kabul edilen suçu başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırası işleyip işlemediğine dair yazışma sonuçlarının denetime olanak verecek dosya arasına getirilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında hükme esas alınıp evindeki aramada ele geçirildiği belirtilen dikili vaziyetteki kenevir bitkilerinin 2313 sayılı Kanun kapsamında olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 188 ve 191 inci maddeleri anlamında uyuşturucu madde suçlarından sayılmayacağı için bu suçların konusu olarak kabul edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3. Sanığın eylemi nedeniyle, bozma öncesi hükümde 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, 22.04.2014 tarihli hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. (Kapatılan) Ceza Dairesinin 05.10.2017 tarihli ve 2017/157 Esas, 2017/4922 Karar sayılı bozma ilamı ile bozulduğunun anlaşılması karşısında.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında.

"Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291 inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklindeki düzenleme gereğince 22.04.2014 tarihli hükümle tayin edilen 6.000,00 TL adli para cezasının sonuç ceza açısından sanık bakımından kazanılmış hak olduğu gözetilmeden bozma sonrası yapılan yargılama sonucu 10 ay hapis cezasına hükmedilmesinin kanuna aykırı olduğu tespit edilmiştir.

Belirtilen hususlar hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gümüşhane Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2023 tarihli ve 2023/42 Esas, 2023/42 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,