Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/1762 K.2023/1602

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/2332 Esas, 2022/1999 Karar sayılı kararının ve 21.11.2022 tarihli ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.08.2022 tarihli ve 2022/310 Esas, 2022/399 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237

sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/2332 Esas, 2022/1999 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Sanık müdafiinin, süresinde 04.11.2022 tarihli temyiz isteminden sonra, sanığın "cezanın onaylanmasına" ilişkin 08.11.2022 tarihli talebinin açıklattırılması amacıyla bulunduğu ceza infaz kurumunda alınan 10.11.2022 tarihli ifadesinde, "temyiz hakkından vazgeçtiğine" ilişkin beyanda bulunması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 21.11.2022 tarihli ek karar ile sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesini birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiş ve bu karar sanık müdafii tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca "sanığın temyiz isteminden vazgeçmesi nedeniyle hükmün incelenmesine yer olmadığı" yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

Sanık müdafiinin, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın 08.11.2022 tarihli "cezanın onaylanması" talebinin açıklattırılması amacıyla bulunduğu ceza infaz kurumunda alınan 10.11.2022 tarihli beyanıyla "temyiz isteminden vazgeçtiğini" bildirdiği anlaşılmakla, temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu ve sanığın "temyiz isteminden vazgeçme" beyanıyla, sanık müdafiinin temyiz etme hakkının da ortadan kalktığı dikkate alındığında, Bölge Adliye Mahkemesince verilen, "sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesini birinci fıkrası uyarınca reddine" ilişkin 21.11.2022 tarihli ek kararın hukuka uygun olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR