Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/18620 K.2023/11730

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.11.2025 tarihli ve 2015/301 Esas, 2015/354 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir.

B. Kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi ile Dairemizin 09.11.2022 tarihli ve 2020/11113 Esas, 2022/11466 Karar sayılı kararı ile " Bozmaya uyulduğu, 26/11/2012 tarihli tutanak içeriğine göre; sanığın içerisinde bulunduğu ticari takside yapılan arama esnasında ele geçirilen satışa hazır 30 adet şeffaf kilitli poşet içerisinde toplam 15.40 gram esrarın ayrı paket halinde bulunması, ele geçirilmiş biçimi ve dosya kapsamına göre; sanığın eyleminin ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun niteliği yanlış değerlendirilerek kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hüküm kurulması,..." gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmiştir.

C. Bozma kararı sonrası yapılan yargılamada Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2023 tarihli ve 2022/862 Esas, 2023/350 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci, 52 nci maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezasına, 80,00 TL adli para cezasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği,

ancak Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 27.05.2015 tarihli ve 2015/2596 Esas, 2015/951 Karar sayılı bozma ilamından önce verilen Ankara (Kapatılan) 14. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.02.2014 tarihli ve 2013/209 Esas, 2014/222 Karar sayılı ilamı ile sanığa kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan verilen mahkûmiyet hükmü sadece sanık tarafından temyiz edildiğinden bu hükümde verilen cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın sonuç cezasının 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın tüm aşamalardaki firari olması sebebiyle sık sık dışarı çıkamaması nedeniyle toplu olarak uyuşturucu madde aldığı beyanına itibar edilmediğinden kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜNE GÖRE)

Mahkemece, sanığın içerisinde bulunduğu ticari taksinin durumundan şüphelenen kolluk kuvvetleri tarafından yapılan aramada 30 adet şeffaf kilitli poşet içerisinde toplam 15.40 gram esrar ele geçirildiği, yapılan arama esnasında ele geçirilen satışa hazır 30 adet şeffaf kilitli poşet içerisinde toplam 15.40 gram esrarın ayrı paket halinde bulunması, ele geçirilmiş biçimi ve dosya kapsamına göre; sanığın esrar niteliğindeki uyuşturucu maddeleri ticaret amacıyla bulundurduğu ve taşıdığı sabit olmuş ve sabit olan bu eyleminin uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu oluşturduğu anlaşıldığı gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR