Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/21386 K.2024/19341

Dairemizin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/8362 Esas, 2022/10469 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.11.2023 tarihli ve KD - 2023/110837 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "Yargıtay CGK.nun 24.02.2022 tarihli 2019/573 E. 2022/119 K. sayılı ilamı doğrultusunda 'Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi’nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK’nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu’nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK’nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.' şeklindeki kararı gözetildiğinde, usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen hükmü süresinde temyiz etmeyen sanık müdafiine yasanın tariflediği anlamda tebligat yapılmış ise de, o tarihlerde Marmara 5 No'lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka suçtan hükümlü olarak yatmakta olan sanığa usulünce yapılmış bir tebligatın bulunmadığı,

sanığa usulünce yapılacak bir tebligatla temyiz hakkı tanınmamasının yasaya aykırılık oluşturması karşısında, sanık ...'ın temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek dosyanın esasına yönelik yapılan incelemesi neticesinde, uygulama maddesi olarak TCK'nın 188/4. maddesinin gösterilmesi sırasında; (a) bendinin gösterilmemesi ve sanığın payına düşen 14,00 TL'lik yargılama giderinin terkin sınırı altında kalması nedeniyle sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi kanuni eksiklik olduğu kanaati'' ile temyiz başvurusunun reddine ilişkin Dairemiz ilamının kaldırılmasına ve hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık ve müdafiinin yokluğunda İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince verilen ve ayrıca sanığa tebliğ edilmeyen yukarıda belirtilen kararın, yargılamada görev alan sanık müdafiine tebliğ edilmesine rağmen temyiz talebinde bulunulmadığı ve sanığın 16.08.2021 ve 23.08.2021 tarihli dilekçeler ile eski hale getirme talebinde ve temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla,

5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 311 inci maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde bu talebi inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması karşısında, Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.01.2022 tarih, 2018/563 Esas ve 2019/541 sayılı ek kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde kabul edilerek,

ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere sanığın yokluğunda verilmiş olan hükmün sanığa da tebliğ edilmesinin gerektiği anlaşıldığından, sanığın 16.08.2021 tarihli temyiz isteğinin öğrenme üzerine ve yasal temyiz süresi içinde yapılmış olduğu düşüncesiyle yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, temyiz istemlerinin reddine dair ilamın kaldırılmasına ve sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin düzeltilerek onanmasına yönelik itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu halde yargılama giderinin sanıklardan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıklardan tahsili gereken yargılama giderlerinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Suç konusu uyuşturucu maddenin eroin olması nedeniyle sanığın cezasında artırım yapılırken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi yerine, hükümde yalnızca aynı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının gösterilmesinin hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş; ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemizin, 18.10.2022 tarihli ve 2022/8362 Esas, 2022/10469 Karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ilâmının KALDIRILMASINA, 3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrası ile ilgili bölümlerinde yer alan "TCK 188/4- maddesi" ibaresinin çıkarılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi" ibaresinin yazılması,

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,