Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/6279 K.2023/4687

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, 10.04.2015 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ... Cumhuriyet Başsavcılığınca 13.05.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir. B.

Sanığın, erteleme süresi zarfında 21.07.2015 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. C. ...

4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2015 tarihli ve 2015/562 Esas, 2015/849 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası , 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir. D.

Kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 14.04.2022 tarihli 2019/8339 Esas, 2022/4915 Karar sayılı kararı ile, 21.07.2015 tarihli eylemin 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında ihlal sayılan eylem olarak kabul edilemeyeceği de dikkate alınarak,

10.04.2015 tarihli eyleme ilişkin suç konusu uyuşturucu maddenin miktarı ve ele geçiriliş biçimine göre, sanığın eyleminin ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerektiği, gerekçesiyle diğer yönleri incelenmeyen 12.11.2015 tarihli hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

E. Bozmaya uyularak, ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2022/340 Esas, 2022/353 Karar sayılı kararı ile görevsizlik kararı verilmiş, karar 29.06.2022 kesinleşmiştir. F.

Görevsizlik kararı üzerine, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.12.2022 tarihli ve 2022/225 Esas, 2022/403 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmedilen 10 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezasının, kazanılmış hakkı gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sonuç olarak 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir. G.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın temyiz sebepleri özetle. 1. Somut delil bulunmadığına, araştırma yapılmadığına, 2 .Ele geçen madde ile ilgisinin bulunmadığına, 3. Tutanak içeriğini kabul etmediğine, okumadan imzaladığına, 4. Ambalajda parmak izi yapılmasını talep ettiğine, 5. Beraatine karar verilmesini talep ettiğine, İlişkindir. B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Sanığın, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair somut delil bulunmadığına,

2. Şüpheden sanık yararlanır ilkesine aykırı olduğuna, 3. Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, kullanma suçunu oluşturacağı düşünülürse de lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiğine, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın 10.04.2015 tarihli eylemi yönünden yargılamada, 10.04.2015 tarihinde polis memurlarınca hazırlanan ve sanık tarafından da imzalanan tutanağa göre, kaba üst aramasından sonra üşüdüğünü söyleyerek araç ön sağ koltuğuna oturan sanığın, bacağının arasına şeffaf poşet içerisinde yeşil hapları koyduğu, polis memurunun olayı fark etmesi üzerine hapları çalılıklara attığı ve üzerine ayağı ile basarak hapları kamufle etmeye çalıştığı ve yere atılan maddenin poşet içinde yeşil renkli 59 adet hap olduğunun görüldüğü,

İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen uzmanlık raporuna göre poşet içinde yeşil renkli uyuşturucu maddelerden uyarıcı özelliğe sahip 59 adet MDMA içeren hap olduğunun tespit edildiği, sanık gerek soruşturma aşamasında gerekse de kovuşturma aşmasında verdiği beyanlarda polislerce bulunan uyuşturucu maddelerin kendisine ait olmadığını, uyuşturucu maddelerin kime ait olduğunu bilmediği dolayısıyla suçlamaları reddettiğini beyan etse de kolluk tutanağında açıkça sanığın uyuşturucu maddeleri araç içinden attığının tespit edildiği,

bu savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu ve kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu kanaatine varıldığından savunmasına itibar edilmediği, sanığın 21.07.2015 tarihli eylemi yönünden hem uyuşturucu madde ticareti hem de kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı ayrı işlem yapıldığı,

uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanık hakkında mahkûmiyet kararı verildiği ve kesinleştiği, sanığın dava tarihi öncesinde uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle saptanmaması karşısında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasından kurtulmaya yönelik, uyuşturucu madde kullandığına ilişkin soyut beyanına itibar edilemeyeceği dolayısıyla 21.07.2015 tarihli eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrası kapsamında ihlal sayılan eylem olarak kabul edilmediği, bu nedenle 21.07.2015 tarihli eylem yönünden yeniden hüküm kurulmadığı,

sanığın sadece 10.04.2015 tarihli eylemi yönünden yargılama yapıldığı ve 10.04.2015 tarihli eylem yönünden yapılan nihai değerlendirmede, sanığın savunmasına itibar edilmeyerek olay günü polislerce tutulan tutanağa itibar edildiği, suç konusu uyuşturucu maddenin miktarı ve ele geçiriliş biçimine göre, ele geçirilen hapların dosya içeriğine göre kişisel kullanım miktarının üzerinde olması ve sanığın polisleri görünce yakalanmamak amacı ile uyuşturucu maddenin bulunduğu poşeti atması gözetilerek,

sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen suçu oluşturduğunun mevcut delillerden anlaşıldığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde. 1. 10.04.2015 tarihli eyleme ilişkin sanığın savunması ile tüm dosya kapsamına göre; suç konusu uyuşturucu maddenin ele geçiriliş şekline ilişkin olarak yakalama ve muhafaza altına alma tutanağını düzenleyen tutanak mümzilerinin tanık sıfatıyla beyanları alındıktan sonra dosyadaki tüm delillerin birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmemesi,

2. Sanığın suçlamayı kabul etmediği ve ele geçen maddelerin sarılı olduğu ambalajlarda parmak izi incelemesinin yapılmadığı anlaşıldığından; söz konusu ambalajlarda parmak izi araştırması yapılıp parmak izleri bulunduğunun tespit edilmesi halinde, bu izlerin sanığa ait olup olmadığının belirlenmesi amacıyla Adli Tıp Kurumu veya uzman bir kurum ya da kuruluşa inceleme yaptırılmasının sağlanmaması, 3. Sanık hakkında.

21.07.2015 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde ticareti yapma suçu nedeniyle 13.10.2015 tarihinde düzenlenen iddianame ile açılan kamu davasında, ...

1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2015/355 Esas ve 2016/20 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün 05.07.2021 tarihinde onanarak kesinleştiği, temyize konu dosya yönünden ise sanık hakkında, 10.04.2015 tarihli eylemi nedeni ile 28.07.2015 tarihinde iddianame düzenlendiği, iki suç arasında hukuki kesintinin bulunmadığı anlaşılmakla;

söz konusu dosyanın aslı veya onaylı örneğinin getirtilip denetime imkan verecek şekilde incelenen dosya arasına konulması ve tüm deliller değerlendirilerek her iki suçun “bir suç işleme kararının icrası kapsamında” işlenip işlenmediğinin, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi;

zincirleme suç oluşturduğunun kabul edilmesi halinde, ağır sonuç doğuran suç esas alınarak belirlenecek cezanın, zincirleme suç nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince artırılması ve böylece bulunacak sonuç cezanın, kesinleşen hükümlerdeki sonuç cezadan “fazla olması halinde” aradaki fark kadar “ek cezaya hükmolunması”, aksi halde “ek ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma yapılması,

4. Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesi uyarınca takdiri indirim yapılmasına rağmen, bozma sonrası sanığın aleyhine olacak şekilde takdiri indirim nedeninin uygulanmaması, hukuka aykırılık olarak görülmüştür.

V. KARAR