Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/9138 K.2023/11001

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin, hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin ise hükmolunan hapis cezasının süresine göre 5320 sayılı Kanun'un sekizinci maddesinin birinci fıkrası, 1412 sayılı

Kanun'un 318 ve 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddeleri uyarınca reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2013/242 Esas, 2015/243 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesi kararının, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 16.06.2022 tarihli ve 2019/8309 Esas, 2022/7972 Karar sayılı kararı ile;

"5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesindeki "alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında, suç tarihinde sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibarıyla zorunlu müdafi tayininin gerekmediği, ancak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK’nın 188/3. maddesinde yapılan değişiklikle hapis cezasının alt sınırının on yıl hapis cezası olarak düzenlendiği,

savunmanın alındığı tarih olan 01/05/2015 tarihinde 6545 sayılı Kanun'un yürürlükte bulunduğu ve CMK’nın 150. maddesi uyarınca uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibarıyla zorunlu müdafi tayinini gerektirdiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,"

Nedeniyle hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

C. Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli ve 2022/352 Esas, 2022/511 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 2.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü Hasırlı mahallesi Bardakçı sok. No: 11 adresinde yüklü miktarda ikamet sahibi temyiz dışı sanık ... ...'e yönelik ihbar neticesinde bahsi geçen evde usulüne uygun verilmiş arama kararına istinaden yapılan aramada suça konu uyuşturucu maddenin bulunduğu poşetler üzerindeki parmak izi incelemesinde sanık ...'e ait parmak izi tespit edilmesi, sanığın dava dışı sanık Ahmet'in uyuşturucu maddeyi eve getirdiğine yönelik anlatımları dikkate alındığında, sanığın haklarında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri kesinleşen temyiz dışı sanıklar Mehmet ... ve Ahmet ile fikir ve eylem birlikteliği içerisinde üzerine atılı uyuşturucu ve uyarıcı madde ticareti yapma suçunu işlediği sabit görülerek mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, aşağıdaki husus dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.07.2011 tarihli ve 2010/49 Esas, 2011/530 Karar sayılı ilamı ile hükmolunan 15 ay hapis cezasının 11.09.2011 tarihinde kesinleştiği belirtilmişse de; yapılan UYAP incelemesinde karara karşı Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 26.11.2014 tarihli ve 2013/10185 Esas, 2014/20160 Karar sayılı ilamı ile temyiz incelemesi yapıldığı ve zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verildiği,

suç tarihi itibarıyla hükmün kesinleşmemesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde ise sanık hakkında Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2009 tarihli ve 2007/552 Esas, 2009/1183 Karar sayılı kararı, 03.11.2009 yılında keninleşip 01.11.2015 tarihinde infaz edilen ''birden fazla kişi ile birlikte tehdit '' suçundan kurulan 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas olduğu değerlendirilmiş; ancak bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.12.2022 tarihli ve 2022/352 Esas, 2022/511 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322'nci maddesi gereği hükmün;

Sanık hakkında tekerrür uygulamasına ilişkin paragrafın hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine, “Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2009 tarihli 2007/552 esas ve 2009/1183 karar sayılı 1 yıl 8 ay hapis cezası nedeniyle, sanık hakkında hükmolunan cezanın TCK'nın 58. maddesinin 6 ve 7. fıkraları gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına; ancak sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek, 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Mersin 9.Asliye Ceza Mahkemesinin, 26/07/2011 tarih, 2010/49 esas ve 2011/530 karar sayılı ilamı ile hükmolunan 15 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine” ibaresinin yazılması,