Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/2219 K.2024/21672

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Bingöl

1. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, bu cezadan sanığın Van

3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/230 Esas, 2016/278 Karar sayılı kararı ile mahkûm olduğu 10 yıl 8 ay hapis ve 26.660.00 TL adli para cezasının mahsup edilmesiyle neticeten sanığın 1 yıl 4 ay hapis ve 3.340.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, Bingöl Ağır Ceza Mahkemesinin 20.08.2009 tarih, 2009/119 Esas, 2009/136 Karar sayılı kararı ile verilen mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 24.01.2011 tarih, 2010/12064 Esas, 2011/1047 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği, Mahkemesince bozma ilamına uyularak verilen 02.06.2011 tarih, 2011/59 Esas, 2011/86 Karar sayılı kararın temyiz edilmesi üzerine, sanık müdafiinin temyizinden sonra,

sanığın 14.06.2011 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçmesi nedeniyle, Dairemizin 12.12.2011 tarih, 2011/18432 Esas, 2011/58515 Karar sayılı kararı ile hükmün incelenmesine yer olmadığına karar verilerek sanık hakkındaki hükmün kesinleştiğinin anlaşılması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.06.2022 tarihli ve 2019/13-219 Esas,

2022/400 Karar sayılı ilamında "önceden temyiz incelemesinden geçerek bozma ilamı sonrası verilen hükümlerde olduğu gibi yenileme talebi üzerine bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen yenileme kararlarının da dosyanın daha önce Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle yine temyiz yasa yoluna tabi olması gerektiği..." şeklindeki kararı dikkate alındığında önceden Yargıtay denetiminden gecen olay sebebiyle hükmün temyiz yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR