Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/3679 K.2024/21584

Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, "...ilk derece mahkemesince, sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan TCK'nın 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına hükmolunmuş, istinaf incelemesi yapan Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi

3. Ceza Dairesince ise; ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılıp adı geçen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 192/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/4-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına hükmolunmuştur.

Bu nedenle temyiz talebine konu hüküm, 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında kalmamaktadır...", "...Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen "ceza verilmesine yer olmadığına" ilişkin kararın temyizen incelenmesi ve sanık hakkındaki hükme ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi..." gerektiği belirtilerek temyiz isteminin reddi ilamının kaldırılmasına ve sanık hakkındaki hükmün, temyiz başvurusunun esastan reddi ile onanması kararı verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.03.2018 tarihli ve 2018/38 Esas, 2018/113 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, ilk derece mahkemesinden verilen beş yıldan daha az hapis cezası hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin "ceza verilmesine yer olmadığına" ilişkin kararının, 5271 sayılı Kanun'un 286 nci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 12.01.2017 tarihi ile ihlal niteliğindeki eylemin gerçekleştiği tarih olan 18.04.2017 tarihi arasındaki duran süre de eklendikten sonra, suç tarihinden itibaren, temyiz incelemesinin yapıldığı tarihe kadar 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ile ikinci fıkrasında ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında 15-18 yaş arasındaki çocuklar için öngörülen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının süresinin dolduğu anlaşılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemizin 05.03.2024 tarihli ve 2022/5878 Esas, 2024/16134 Karar sayılı temyiz isteminin reddi ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, İtirazname’ye aykırı olarak,