Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/4224 K.2025/10313

Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 29.04.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.02.2024 tarihli ve 2023/29541 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.03.2024 tarihli ve KYB - 2024/22458 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.03.2024 tarihli ve KYB - 2024/22458 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara Batı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/05/2019 tarihli ve 2019/119 esas, 2019/395 sayılı kararı nedeniyle sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de.

Tekerrüre esas alınan ilâmda hükmedilen 10 ay hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 50/1-c maddesi gereğince 2 yıl süreyle bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla bir eğitim kurumuna devam etmesi tedbirine çevrildiğinin anlaşılması karşısında, anılan Kanun’un 50/5. maddesinde yer alan "Uygulamada asıl mahkûmiyet bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir." şeklindeki düzenlemeye nazaran, tekerrüre esas alınan ilamdaki asıl mahkûmiyetin tedbir olduğu ve 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesi uyarınca sadece hapis ve adlî para cezaları için tekerrür hükümlerinin uygulanabileceği cihetle,

sanık hakkında anılan ilam sebebiyle tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 25.10.2019 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2020 tarihli ve 2020/35870 Soruşturma, 2020/8569 Esas, 2020/5952 sayılı iddianamesi ile Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, B.

Yapılan yargılama sonucunda, Ankara 3.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.03.2021 tarihli ve 2020/349 Esas, 2021/709 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği, Anlaşılmıştır. C. Sanık hakkında, Ankara Batı

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2019 tarihli ve 2019/119 Esas, 2019/395 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas olduğu kabul edilerek cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de.

Tekerrüre esas alınan ilâmda hükmedilen 10 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi gereğince 2 yıl süreyle bir meslek veya sanat edinmeyi sağlamak amacıyla bir eğitim kurumuna devam etmesi tedbirine çevrildiğinin anlaşılması karşısında, anılan Kanun’un 50/5. maddesinde yer alan "Uygulamada asıl mahkûmiyet bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir." şeklindeki düzenlemeye göre, tekerrüre esas alınan ilamdaki asıl mahkûmiyetin tedbir olduğu ve 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca sadece hapis ve adlî para cezaları için tekerrür hükümlerinin uygulanabileceği,

sözkonusu ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek nitelikte bir ilâmın da bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür. D. 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi.

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, B. Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2021 tarihli ve 2020/349 Esas, 2021/709 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, C. 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden.