Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/717 K.2025/8602

Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 17.07.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 2023/29107

sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve KYB - 2024/1744 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve KYB - 2024/1744 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Dosya kapsamına göre; sanığın üzerine yüklenen suçtan dolayı mahkumiyetine ve cezasının 5237 sayılı Kanun’un 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de, tekerrüre esas alınan Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2015/1350 esas, 2016/622 sayılı kararının kesinleşme tarihinin 21.04.2016 olduğu,

Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.05.2018 tarihli kararına konu suçun bu tarihten önce 02.04.2016 tarihinde işlenmesi sebebiyle anılan kararın tekerrüre esas alınamayacağı gibi, sanığın adli sicil kaydında tekerrrüre esas alınabilecek başkaca bir mahkûmiyet hükmünün de bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 02.04.2016 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2016 tarihli ve 2016/12619 Soruşturma, 2016/4710 Esas, 2016/3672 sayılı iddianamesi ile Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. Yapılan yargılama sonucunda, Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 29.05.2018 tarihli ve 2016/765 Esas, 2018/586 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin kesinleştiği, Anlaşılmıştır.

C. Sanık hakkında, Diyarbakır 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2016 tarihli ve 2015/1350 Esas, 2016/622 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğu kabul edilerek cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş ise de; tekerrüre esas alınan ilâmın kesinleşme tarihinin 21.04.2016 olduğu, incelemeye konu dosyada suç tarihinin bu tarihten önce 02.04.2016 olduğu

anlaşılmakla, tekerrüre esas alınan ilâmın tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas alınabilecek nitelikte bir ilâmın da bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR