Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/8199 K.2026/167

Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. ve 62. maddeleri ile basit yargılama usûlü uygulanarak 5271 sayılı CMK'nın 251/3-son cümlesi gereği, 7 ay 15 gün hapis cezası cezalandırılmasına karar verildiği hükmün, itiraz edilmeksizin 11.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2023/29463 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/96369 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/96369 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

“Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da kullanmak suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl, uzatılmış zamanaşımının ise aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca 12 yıl olduğu anlaşılmakla; suçun 25/11/2005 tarihinde işlendiği,

sanığın savunmasının 19/09/2006 tarihinde alındığı ve sanık hakkında verilen 29/01/2015 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 19/02/2015 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 09/10/2019 tarihinde yeniden suç işlediği,

5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 19/02/20 15... /10/2019 tarihleri arasında (4 yıl 7 ay 29 gün) dava zamanaşımı süresinin duracağı, denetim süresinde işlenen suçun tarihi olan 09/10/2019 tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı nazara alındığında, suçun işlendiği 25/11/2005 tarihinden, söz konusu hükmün açıklanmasına ilişkin kararın verildiği 16/03/2022 tarihine kadar geçen sürede 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmuş olduğu cihetle, kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 25.11.2005 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturcu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 04.05.2006 tarihli ve 2005/52565 Soruşturma, 2006/7922 Esas, 2006/1585 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, B. Yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına dair Bursa

4. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.02.2007 tarihli ve 2006/473 Esas, 2007/159 Karar sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığından bahisle yapılan yargılama sonunda 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 27.05.2008 tarihli ve 2006/473 Esas, 2007/159 Karar sayılı kararının, Yargıtay

10. Ceza Dairesinin 02.09.2014 tarihli ve 2010/35657 Esas, 2014/5541 Karar sayılı ilâmı ile bozulduğu, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda anılan suçtan sanığın 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1. ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve beş yıl denetim süresine tabi tutulmasına, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

kararının 10.02.2015 tarihinde kesinleştiği, C. İhbar üzerine, Bursa

19. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 16.03.2022 tarihli ve 2021/1183 Esas, 2022/213 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/1., 62. ve 53. maddeleri ile basit yargılama usûlü uygulanarak 5271 sayılı CMK'nın 251/3-son cümlesi gereği, 7 ay 15 gün hapis cezası cezalandırılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, Anlaşılmıştır. D.

Dosya kapsamına göre. 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi kapsamında işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunun TCK’nın 66/1-e maddesi gereğince 8 yıllık asli, TCK’nın 67/4. maddesi gereğince de 12 yıl kesintili zamanaşımı süresine tabi olduğu dikkate alındığında.

Sanığın atılı suçu 25.11.2005 tarihinde işlediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 10.02.2015 tarihinde zamanaşımı süresinin durduğu, sanığın denetim süresi içerisinde 09.10.2019 tarihinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle duran zamanaşımı süresinin 09.10.2019 tarihinde yeniden işlemeye başladığı, zamanaşımını kesen ve durduran sürelerin hesaplanması sonucunda, duran süre eklendiğinde de, suçun işlendiği 25.11.2005 tarihinden, söz konusu hükmün açıklanmasına ilişkin kararın verildiği 16.03.2022 tarihine kadar geçen sürede 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından,

davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür. E.5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi.

"Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesi doğrudan hükmeder." şeklinde düzenlenmiş olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmekle, 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, B. Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2022 tarihli ve 2021/1183 Esas, 2022/213 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, C. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin cezanın kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden.