Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2008/12560 K.2008/11191

Davacı, işkazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilâmında belirtildiği şekilde isteği hüküm altına almıştır.

Hükmün, taraflar Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı Avukatının tüm, davalı şirket Avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece uyulan Dairemizin bozma kararında ayrıntıları açıklandığı üzere; davanın yasal dayanağını oluşturan, 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki “Halefiyet” ilkesi uyarınca, kurumun rücu alacağı, hak sahiplerinin tazmin sorumlularından, isteyebileceği maddi zarar (...) miktarı ile sınırlı iken.

Anayasa Mahkemesinin 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas ve 2006/106 sayılı kararı ile anılan yasa maddesinin birinci fıkrasında yer alan “...sigortalı veya hak sahibi kimselerinc işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün Anayasa’ya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir.Mahkemece, bu iptal hükmü gözetilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin değerinin belirlenmesinde ve davacı Kurumun, davalıdan isteyebileceği gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığının belirlenmesinde hata yapılmış olup,

iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik kaybına uğrayan sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin değerinin davalının kusuru karşılığı olan 15.677,07 YTL. ile 90,89 geçici iş göremezlik ödeneği ve 302,87 YTL. tedavi gideri toplamı 16.070,83 YTL.’nin davalıdan tahsili kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde fazla rücu alacağına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.